Dostluk, İnsanın Kendi Aynasını Temizlemesidir

İnsan bazen öyle insanlar görür ki…
Üzerinde gösterişli hayatların elbisesi vardır ama içi ıssız bir harabe gibidir.
Ve bazen öyle sade elbiseler görürsün ki…
İçindeki insanın ışığı göz kamaştırır.
Ben artık şunu biliyorum:
İnsanı insan yapan, giydiği değil; dokunduğu kalplerdir.
Dostluk da tam burada başlıyor işte…
Kapıların kapandığı, yolların daraldığı, nefesinin ufka çarptığı bir anda bir el uzanır ya sana…
İşte o el, dünyanın en değerli hazinesidir.
Zor gün dostluğu, sesini yükseltmez.
Gösteriş yapmaz.
Hesap tutmaz.
Sadece gelir…
Sessizce, gönlün yanına oturur.
Oturduğu yer bile ısınır.
Hayat bana defalarca şunu fısıldadı:
Yakınındaki bir dostun acısını görüp de yanına gitmek, dünyadaki en büyük insanlık sınavıdır.
Çünkü herkes mutlu olana koşar;
Kimse düşenin yanında kalmak istemez.
Oysa düşen kişinin yanına çömelmek, insanın kendi gururunu yere bırakıp gerçek yüreğini eline almasıdır.
Bazen bir dostunun acısını fark etmek, ona çözümler sunmaktan çok daha değerlidir.
Bazen bir çayın buharı, bir omzun sıcaklığı, bir bakışın “Sen yalnız değilsin,” deyişi bütün duaların kabulü olur.
Ve ben şunu gördüm:
İnsan, zor gününde kimsenin gelmemesiyle değil, kendisi gidilebilecekken gitmemesiyle eksilir.
Kendi insanlığını kaybettiğin an, dünyanın bütün alkışları boş gelir.
Ama zor günde bir dostun elini tuttuğun an…
İşte o an, kendi kaderine bile iz bırakmış olursun.
Mevlânâ der ki:
“Bir gönül al; çünkü gönül, Allah’ın sarayıdır.”
Ve başka bir yerde:
“Birinin yükünü hafifletirsen, kendi yükün de hafifler.”
Dostluk dediğin şey, bir kapı aralamaktır aslında.
Birinin karanlığına küçücük bir kandil koymaktır.
O kandilin ışığında, hem onun yolu aydınlanır hem senin yüzün.
Hayat bazen bizi birbirimize emanet eder.
Bazen bir dostun gözyaşında kendi çocukluğunu görürsün;
Bazen onun suskunluğunda kendi kırgınlığını.
Ve anlarsın ki:
Biz birbirimizi iyileştirmek için gönderilmişiz bu dünyaya.
Dostluklarımızı rüzgâra teslim etmeyelim;
Gönlümüz, gönül gönüle verenlerden yana olsun.
Birinin karanlığına ışık olmanın şerefini bilenlerden olmak dileğiyle.
SİNEM BOYAN 
İletişim Eğitmeni / Program Yapımcısı / Sahne Koçu / Yazar